"Ik heb slecht nieuws voor je..." zegt Asmara met een zielig kijkend lipje als ze tussen de middag uit school komt.
"Wat? Wat? Wat?" zeg ik ongerust.
"Ik ben je kleine meisje niet meer. Ik heb VERKERING!"
En dan volgt er een rondedansje

Verder geen details. Ik wil haar privacy respecteren en bla bla bla maar leuk hè!!!
Ze vond hem al voor de zomervakantie leuk en nu beseft hij eindelijk hoe leuk zij is.

Ja duhh.

Ken je dat? Je koop een prachtige mooie, nieuwe, kersenrode jas, een unieke jas die niemand heeft en die je nog nooit ergens gezien hebt, en opeens draagt iedereen die je tegenkomt exact diezelfde kersenrode jas. Of anders eentje die er heel erg op lijkt. Of dezelfde in het blauw. 
Of je bent zwanger. Dan kan zomaar gebeuren na een heerlijke avond de liefde vieren of na twee jaar ploeteren, maar dan besluit opeens iedereen zwanger te zijn. Overal ronde buiken en lange kettingen met rinkelende balletjes. Denk je daar even iets heel bijzonder te doen, doet iedereen het.
Of je hebt ergens last van. Je bent bijvoorbeeld gestoken door een bij. In oktober. Je moet toegeven, dat gebeurt niet heel vaak. Maar als je het vertelt, kent iedereen wel iemand die door een bij gestoken is. In oktober. Of nog later, in november als alle bijen al lang verdwenen moeten zijn. Of die steek ging ontsteken, met allemaal rotzooi en troep enzo. Waardoor jouw dramatische bijenervaring in oktober opeens een kinderachtige situatie is geworden die heel spectaculair begon maar met een pleister eindigde. Van Bert en Ernie.
Het lijkt soms wel of dagen een thema hebben. Een zwangerebuikenthema kan bijvoorbeeld heel goed. Of een Renault Laguna-thema, dat zie ik ook geregeld.



En vandaag is het thema: 'Okidoki'. Het is wel een blij thema, moet ik toegeven. Het begon vanmorgen al bij de gewichtsconsulente. Hoewel ik volgende week gewoon braaf op ga komen dagen, wilde ik voor de zekerheid voor twee weken zakjes mee. Dat geeft een beetje rust, als er dan iets tussen komt of ik lust opeens geen chocola mee, dan is er nog een uitvalsmogelijkheid. "Okidoki!" zei de consulente. En ik lachte. Want op dinsdagochtend om tien over negen al geokidokiet worden is geen standaardprocedure voor mij.
Aansluitend ging ik boodschappen doen. Grappig hoe ik kan genieten van boodschappen doen en koken terwijl ik zelf alleen een shake mag, maar ik vind het blijkbaar niet erg. Ik wilde een rode paprika maar voor de bakken met paprika's stond een karretje geparkeerd van een wat oudere, gekleurde meneer die tussen de groenten waarvan ik de naam niet eens weet zat te kijken. "Pardon, meneer, mag ik uw karretje even verplaatsen zodat ik een paprika kan pakken?" vroeg ik. Hij keek me aan. Grijnsde zijn gouden tanden bloot en riep met een zwaar tropisch accent: "Okidoki!" Heerlijk toch!

Toen ik met mijn volgeladen kar naar buiten reed, bleek er een soort van wolkbreuk te zijn losgebarsten. En aangezien ik een dun wit bloesje aan had kon ik binnen enkele tellen meedoen aan de Miss Wet T-Shirt contest. En winnen uiteraard, geloof mij maar.
Van de ingang naar mijn auto was niet ver, terug was -toevallig- exact even ver. Maar met die dikke druppels was ik al snel doorweekt en in die paar meter maakte ik een hoop nieuwe vrienden.
Thuisgekomen laadde ik de boodschappen uit toen Arno net beneden kwam. Hij keek me van top tot teen aan en zei toen grijnzend: "Sjonge jonge, ben jij echt mijn vrouw?"
Ik knikte en zei dat als hij het goed vond ik dat nog wel een tijdje wilde blijven ook.
"Okidoki!" zei Arno toen. En daarna zei hij nog een heleboel dingen maar die zijn niet geschikt voor deze log.

Wat een fijn thema vandaag. Zoveel beter dan 'wind', 'geen internet' of 'lekke band'.
Ben blij!

Dat wil zeggen, voor de helft van mijn gezin. Asmara en ik gaan morgen weer voluit aan de bak, Aron mag nog een weekje op zijn lauweren rusten voor hij naar de middelbare school gaat en Arno, nou ja, die heeft geen enkel ritme sinds hij niet meer werkt. Voor hem verandert het in die zin dat hij meer rust heeft nu wij straks allemaal weer aan de slag gaan.

Ik ben een paar keer op kantoor geweest al, maar heb vooral thuis gewerkt. Niet heel hard trouwens. Ik wilde wel, maar ik bleek bijvoorbeeld opeens een Popstars-verslaving te hebben ontwikkeld toen ik even niet oplette. En weten jullie wel hoe lekker het is om op een mooie dag in je tuin te zitten? Ik heb het me nooit zo gerealiseerd maar ik bleek dat toch wel erg fijn te vinden. Ook zo leuk: winkelen. Gymschoenen voor Asmara, schoolspullen voor Aron, bloemen voor in mijn haar. Alle voorraden moesten aangevuld worden en dat heb ik dan ook gedaan.

Vooral waren er ook veel jarigen zo stiekem tussendoor. Aan de overkant werden de buurjongetjes 6 en 8, wat gevierd werd onder een grote witte tent en waar een heerlijk buffet stond. Een buffet wat nog plaatsvond voor mijn lijnen en waar ik dus heerlijk van genoot. Daniëlle was van de week jarig en vierde het niet. Dat kan. Dat respecteer ik. Dus ik vroeg hoe laat we het minst in de weg liepen want natuurlijk wilde ik haar wel nog even in het zonnetje zetten en mijn collegaatjes van de fanclub wilden dat ook heel graag. We zamelden geld in. Een Douglasbon met ons clubje inclusief Marco als afbeelding, viel goed in de smaak en de ketting die ik zag hangen en niet kon laten hangen, vond ze gelukkig ook mooi. Aan de ketting zit een doosje waar je kleine wensjes in kunt bewaren. Met Kevin die morgen weer naar school moet, oh en een verzorgpaard met eigen wil, heeft Daantje volgens mij een paar prachtige wensen die daar mooi in gekoesterd kunnen worden. 





Wat je natuurlijk niet moet doen, nooit, is je de hele tijd gaan wegen als je aan het lijnen bent. Het beste is een 1x per week en dan op hetzelfde tijdstip. Weet ik heus wel. Dus stond ik na een dag, na twee dagen en na drie dagen lijnen op de weegschaal en kon concluderen dat dat dieet wat nu blijkbaar niets voor mij is, me drie kilo gewichtsverlies in drie dagen had opgeleverd. Als dat zo door gaat ben ik over twee weken klaar met lijnen, haha. Zaterdagavond, ik had gekookt voor het gezin maar was zelf nog niet aan mijn soepje toegekomen, merkte ik dat ik niet helemaal scherp meer zag. Linksboven in mijn gezichtsveld was het onscherp en draaierig, vergelijkbaar met wanneer je boven een vuurtje kijkt. Ik herkende het meteen als een opkomende migraine maar hield mezelf voor de gek met hardop zeggen dat ik vast nu mijn soep maar moest eten. Ik maakte het soepje, at het op, nam er een pijnstiller bij en besloot dat het nu natuurlijk gewoon over was.

Een uur later had ik bijna kruipend van ellende mijn bed gevonden. Gordijnen dicht, licht uit, en waar ik me wilde onderdompelen in donkerte en stilte, genoot ik mee van het Zandfestival dat door mijn gesloten raam bij me naar binnen drong. Lekkere timing wel. Slapen lukte niet. Ik probeerde het wel, maar het ging niet. Lezen lukte niet, al had ik best een mooi boek klaar liggen. TV kijken lukte niet. Berichtjes typen op mijn telefoon lukte niet. Ik probeerde het een paar keer maar mijn antwoordjes werden steeds korter van ellende. Ik kon me niet bewegen zonder mijn hoofd zwaar te pijnigen en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik had een fles water naast me en dronk zoveel mogelijk, wat weer de drang om de badkamer (trap af!) te bezoeken opleverde. Na een paar uur lijden in bed, ik was net weer op weg naar het toilet, voelde ik me opeens nog misselijker dan ervoor. Bah, ook nog overgeven. Ik vond mezelf heel, heel zielig. Zo heb ik het half vier zien worden en viel toen eindelijk rusteloos in slaap. Vanmorgen werd ik wakker met het gevoel: er is iets! Al snel kwam ik erachter dat wat er was, er eigenlijk niet was. De migraine aanval was weer over. Voorzichtig klauterde ik uit bed, nam een shake en voelde me eigenlijk wel okay. Slap, moe, maar okay. 

Gelukkig maar, want Eric stond ook nog in de agenda. Hadden we eerst Esther en Angelique die op dezelfde dag jarig waren, nu zijn Eric en Daantje een paar dagen na elkaar jarig. Samen met Kelly reed ik naar Alphen aan de Rijn waar we het superleuke huisje van Eric en Tamara zonder veel moeite vonden. Het huis is niet heel erg groot, maar voor twee personen is het heerlijk ruim! Het is leuk ingericht, gezellig en knus en de bank zat ook heel erg lekker. We dronken thee en water, ik sloeg de taarten (en ik lustte ze!) netjes af, we kletsen over van alles en niets. Toen de familieleden van Eric en Tamara kwamen maakten we plaats. Ik wilde zelf ook wel graag naar huis hoor, want het was toch de laatste dag van de vakantie en ik wilde vooral Asmara helpen die al de hele dag haar tas voor Groep 8 aan het in- en uitpakken was. Volgende week gaat Aron dus naar de eerste klas, ook superspannend. Hij gaat naar het Technasium en ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.



Kelly ging naar huis en tegen etenstijd maakte ik de nasi van de dag ervoor warm voor Asmara, verwende ik Aron met poffertjes en bekeek toen de soepjes nog waar ik uit kon kiezen. Kip-champignon en Groenten. Beiden had ik ze eerder deze week al eens gegeten en beiden vond ik niet lekker. Maar als je niets anders mag, dan is alles wat je tot je mag nemen natuurlijk lekker. Ja daaaag, dat is dus helemaal niet zo.
Ik koos de groentesoep. Ik rook en huiverde. Kijk, je moet bij dat dieet drie maaltijden nemen en een maaltijd kan een shake, een papje of soep zijn (in een later stadium mag je ook uit een reep kiezen). De smaken variëren en je mag zelf weten welke je neemt. Maar het is mijn eerste week en dus heb ik van alles wel iets meegenomen. Dan ontdek je vanzelf wat je wel en niet lekker vindt dus neem je daar de volgende keer meer of minder van. De consulente had ook gezegd dat ik mag ruilen als ik iets niet lust maar met zo'n volgepropte week was ik daar niet aan toegekomen. Dus groentesoep zou het worden. Zonder groenten dan. En zonder de kleur van groentesoep. Zonder de smaak van groentesoep ook. Ik nam een hap. Nog een. Nog een. Ik was echt dapper bezig. Maar met zoveel tegenzin dat ik me verslikte. En toen kwam de groentesoep die via mijn keel al niet lekker was, er via mijn neus uit. En toen begon ik te huilen.
En bruine boterham met kaas en augurk later (mag niet! mag niet!) waren mijn tranen gedroogd en dat betekent vast dat ik morgen weer vier kilo ben aangekomen. So be it!
Maar wat een ellende dit. Ik wil overigens niets horen over andere diëten. Ik wil hier eigenlijk helemaal niets over horen. Het is al erg genoeg. Ik wou dat dik zijn een teken van gezondheid is! Mijn spiegelbeeld kan ik prima hebben. Maar mijn schuldgevoel knaagt aan me. Ik moet gezonder leven!



(Hihi, met dank aan Photoshop...)

Morgen dus weer naar kantoor. Leuk! Ik heb Marco deze zomer geregeld gezien en ook geregeld gesproken dus het is niet zo erg als vorig jaar toen ik hem echt heel erg gemist had. Maar ik vind het toch wel heel lekker dat we weer 'gewoon' gaan doen.



xx N.

Ik doe het niet graag, maar soms moet het gewoon weer even. Ik moet mijn gewicht weer eens onder handen nemen. Ik ben iemand die heel erg van lekker eten en drinken houd, dat graag en veel doet en bewegen behoort niet tot mijn hobbies. 
En daarnaast ben ik een emotie-mens. Ik troost mezelf met eten en kan dat erg goed.
Vanaf januari was het hier thuis best even pittig. Niet meer dan ik aankan, ik kan het 'prima' aan en 'red' mezelf goed en 'alles' loopt op rolletjes.

Op vetrolletjes, blijkt nu, hihi. Ik weet het van mezelf en ik wist het tijdens al, maar op dat moment kon ik het niet opbrengen er iets mee te doen. Het laatste half jaar ben ik dus weer meer aangekomen dan ik mezelf eigenlijk toestond. En dus moet er ingegrepen worden.
Vanmiddag heb ik een afspraak bij een consulente die me daarbij gaat coachen hoop ik, en vanaf morgen ga ik dus weer aan de slag. 

Ik hoop dat het een positieve dominoreactie tot gevolg heeft. Beter op mijn gewicht letten als eerste stap, voldoende slapen de volgende, meer frisse lucht is wenselijk, meer bewegen, meer zorgen voor mezelf. We gaan het proberen! 


Deze foto maakte ik toen ik bij Patricia op bezoek was. Op het eerste gezicht ziet die vogel er prima uit. Misschien iets ronder dan gemiddeld, maar alles in balans. Veren op zich okay, leuk koppie, staart functioneert prima. Maar als je kijkt naar het effect wat die vogel op de lantaarnpaal heeft... dan weet je, tijd voor actie!


xx N.

Zo werd Aron omschreven bij het afscheid van groep 8. En het is waar, hij leest graag in boeken die een specifiek onderwerp hebben en onthoudt bijna alles wat hij leest. Zijn gesprekken starten dan ook vaak met 'Wist je dat...'

Op vakantie stond ik in het restaurant te wachten om de rekening te kunnen betalen, toen ik een leuk weetje zag staan in een tijdschrift. Die ga ik onthouden, dacht ik. Heb ik ook een keer een leuk weetje voor Aron, vindt hij vast leuk!

Paar dagen later zitten we in de auto als ik er weer aan moet denken.
"Aron," begin ik. "Wist je dat de giraffe net zoveel nekwervels heeft als een mens?"
Persoonlijk wist ik dat namelijk niet en ik vond het ook wel verrassend.

"Ja," zegt Aron. "Zeven."

Dit was de laatste keer dat ik mijn zoon probeerde te overtroeven denk ik! 

Ja... dúhh!

Ik begon zo dapper aan het verslag Vakantie I in de stelligste overtuiging dat er ook een Vakantie II, III en waarschijnlijk ook nog wel IV en V zou komen. Helaas liep het anders om een paar redenen, mijn schoonvader kwam bijvoorbeeld in het ziekenhuis en werd tot drie keer toe gereanimeerd, dat heeft wel wat invloed gehad. Inmiddels gaat het weer goed met hem, maar hij heeft een paar keer op het randje gezeten. Dan ben je een deel van de reis toch bezig met een eventuele terugvlucht, verzekeringen, hoe dat met Kelly moet van wie mijn schoonvader tenslotte geen bloedverwant is, enzovoort.

We hebben echter toch een fijne vakantie gehad. Lekker vaak uit eten, veel liggen zonnen, ontspannen, lezen, zwemmen, winkelen, lachen en vooral superveel niks gedaan. Ik had graag een heerlijk vakantieverslag geschreven maar sorry lieve mensen, het zit er gewoon even niet in! Maar om het een beetje goed te maken, krijgen jullie gewoon heel veel foto's!






Verder ben ik met Asmara en Kelly dit weekend gaan logeren bij Patricia in Zeeland. Erg gezellig, lekker gevaren, gegeten en natuurlijk lekker gekroeld met Lieke. Asmara en Sanne speelden heerlijk samen, het was echt een zalig weekend! Alleen wat is Zeeland ver weg zeg!!






xx N.

Zo! Daar zit ik dan! Het is dinsdag 13 juli en ik zit op ons balkonnetje in de schaduw een net bij de bakker gehaald warm stokbroodje te verorberen waar de rest van mijn reisgezelschap nog in diepe slaap is.

Zaterdag had ik eindelijk tijd voor mijn koffer, waardoor het inpakken wat minder gestructureerd ging dan normaal. Meestal schrijf ik namelijk op wat ik inpak, zodat ik weet hoeveel setjes kleding er in de koffer gaan. We gaan vijftien dagen, waarbij ik er vanuit ga dat ik overdag vermoedelijk steeds hetzelfde jurkje aan doe als ik naar strand of zwembad klos, en er ’s avonds wat leuker uit wil zien. Nu geen lijstjes dus, geen overzicht. Bij het uitpakken kwam ik dan ook tot de ontdekking dat als ik mijn kofferinhoud optimaal wil gebruiken ik me eigenlijk wel een paar keer per dag moet verkleden...


Zondag ging mijn wekker om 8.00 en was ik meteen klaarwakker. Vakantie! Vakantie! Ik spurtte naar beneden, nam een snelle douche, trok de kleren aan die ik klaargelegd had en maakte Asmara wakker. Die was even nog heel diep in slaap tot ik het woordje ‘vakantie’ liet vallen. Superwekker, dat woord! Ook Aron liet zich uit bed glijden en twintig minuten later zaten we allemaal min of meer in onze kleding aan de ontbijttafel. Ik gooide de laatste dingen in de koffer. Navigatie, toch maar mee. Stuk kaas voor Aron, toch maar mee. Ritste de boel dicht en gooide het in de auto. Mijn hamster Elena zette ik voor de zekerheid in de woonkamer. Ze staat gezellig bij mij in het kantoortje, maar ik was bang dat zij wedergekeerd tot stof zou zijn als ik haar niet duidelijk in beeld zou zetten zodat Arno haar zou kunnen verzorgen. Korte tijd later kwam Kelly al voorrijden die haar lieve mama mee had genomen als chauffeur. Sylvia zou met ons naar Schiphol gaan en onze auto dan weer terugzetten. Opeens kwam ook Arno beneden. Hij kon niet meer slapen en kuste ons gedag. Heerlijk!


Op Schiphol nam Kelly meteen de touwtjes in handen en dat betekende dat we korte tijd later van onze koffers af waren, instapkaarten hadden en via een tussenstop bij de Sandwichbar naar de gate wandelden. Als allerlaatste betraden we het vliegtuig, zodat we meteen konden gaan zitten en iedereen al gesetteld was. Fijn! De vlucht begon wat wiebelig, tijdens het opstijgen was er wat turbulentie en er kwam een geluid vanuit de rechtervleugel dat klonk als een tribune vol Vuvuzelablazers, maar na een minuut of tien was dat over en luisterden we muziek, lazen we een boekje en keken naar de wolken. Kelly las de Vriendin, er ging iemand dood. Ze huilde. Ha! Zou mij nooit gebeuren.

Na de landing kwamen onze koffers supersnel, namen we plaats in de bus die ons naar ons appartement zou brengen en na een ritje van ongeveer 20 minuten waren we er. We kregen de sleutel van het appartement, Tony de eigenaar droeg de koffer van Kelly (‘Sorry Tony!&rsquo en toen was het zover. We zaten in ons huisje, met onze koffers en elkaar, met een stralende zon en een heerlijk windje. Wauw!!!


Een paar uur later zaten we volledig in Oranje voetbal te kijken op het versierde terras met onze medelanders. Twee keer drie kwartier later plus een verlenging waren alle mannen opeens terug in hun appartementen, lagen de kinderen met kleren en al in het zwembad en zaten Kelly en ik stilletjes voor ons uit te staren. Ik vond het een harde wedstrijd met veel overtredingen waarbij we mazzel hadden dat er geel getrokken werd. De Spanjaarden waren uitgelaten, de eigenaar stak vuurwerk af en we feliciteerde hem. Van te voren hadden we gezegd: moge de beste winnen. Dat was ook gebeurd. Verder wil ik het er niet meer over hebben...

De volgende dag waren we vroeg wakker en de kinderen wilden graag meteen het zwembad in. Er zijn twee kleine zwembaden, een met zout en een met zoet water en ze speelden meteen naar hartelust. Ook wij gingen even gestrekt op een bedje maar wilden toen toch wel even boodschappen doen. Aangezien we een autootje bij de reis geboekt hadden gingen we die uitproberen.

We reden door de bergen, met fenomenale uitzichten op prachtige baaien, bootjes in kleine haventjes, vergezichten en schitterende bergen en ik werd er stil van. Opeens herinnerde ik me dat ik op het laatst de snoeren van de opladers voor in de auto meegenomen had, maar ook het grijze snoertje wat maakt dat de muziek van mijn iPhone via de speakers te horen zou zijn. Kelly pakte haar telefoon, ik plugde het snoertje in (de naam is AUX ingang, Kelly noemt het ’t zinggat) en Kelly zocht naar de instelling op de player. En opeens, terwijl we net een lange weg naar beneden volgde waarbij we een spectaculair uitzicht hadden, knalde er keihard Schouder Aan Schouder door de auto. Er ging dan wel niemand dood, ik moest opeens toch heel hard huilen.


We vonden een pinautomaat, we vonden een supermarkt en gelukkig vonden we ons huisje ook terug. Het dorpje waar we zitten wordt niet herkend door de navigatie en de supermarkt die je echt niet kon missen hadden we blijkbaar gemist, maar we hadden het gered. Ik maakte stokbroodjes klaar en toen kwamen de gedenkwaardige woorden van Aron: ‘Mag ik er nog een? Ik heb honger!’
Aron heeft ADHD en slikt medicijnen. Maar hij was al niet lang en erg dun en door de medicijnen eet hij nog slechter dan hij al deed. Hij is twaalf en weegt nog geen 28 kilo. Daarom wilde ik in de grote vakantie stoppen met de medicijnen in de hoop dat hij langer slaapt dan thuis en meer eet. Beide zaken hebben immers invloed op je groeiproces. Nou, het lijkt te werken! Hij eet me de oren van het hoofd en slaapt nu dus nog. Heerlijk! Na de broodjes (Kel en ik aten iedereen halve baquette, Asmara e Aron ieder een heel) loerde het zwembad weer naar ons en namen we nog een frisse duik waarbij we leuke foto’s en filmpjes maakten.

We zijn gisteren naar de hippiemarkt geweest en het werd behoorlijk laat. Maar wat was het leuk en gezellig en wat was er veel te zien. Asmara en ik kochten bloemen voor in ons haar, Aron kreeg een fluitje (zo handig voor iemand met ADHD, gelukkig is hij muzikaal en fluit hij met de liedjes mee in plaats van alleen herrie maken). We hebben heerlijk geslenterd en waren kapot toen we weer thuiskwamen. Ik legde Asmara meteen in bed maar ze was zo moe dat alles dwars zat en tien minuten later lag ze in Kelly haar bed te slapen. Aron heb ik de afgelopen maanden voorgelezen uit Harry Potter en het laatste boek hebben we zaterdag tijdens het noodweer met al die bliksem uitgelezen, zo spannend! Deze vakantie zouden we beginnen aan In De Ban Van De Ring. Ik ben een echte lezer maar ik heb deze serie boeken nooit gelezen omdat ik niet door de eerste pagina’s heen kwam. Tijdens het voorlezen kwam dat allemaal weer boven. Moeilijke woorden (volgens de annalen was er gewag gemaakt van...), lange zinnen (soms wel zeven regels lang) en erg veel nieuwe info (namen, dorpen, gebieden, jaartallen, zelfs andere letters kwamen er in voor, namelijk oude runen) en ik kreeg gewoon kramp in mijn tong. Ik heb zes pagina’s voorgelezen en toen vond Aron het gelukkig ook bedtijd. Een half uurtje later lagen Kelly en ik ook gestrekt. Kelly naast Asmara en ik in mijn uppie in het tweepersoonsbed, ha!

Inmiddels is het tien voor elf en ik hoor nog niks in het huisje terwijl ik al om half negen fris en fruitig naast mijn bed stond. Normaal zou ik dan wachten tot de kids wakker worden. Maar nu zou ik gewoon naar het zwembad kunnen gaan, Kelly is er immers ook! Ik denk dat ik gewoon wat eitjes ga bakken, dan worden ze wel wakker van de geuren.... Tot later deze week!

Xx N.

PS: Vanmorgen heb ik dit logje geschreven maar nu pas de kans om ´m online te zetten

Voor velen van jullie is Marco een zanger die weliswaar heel bereikbaar is en tegelijkertijd iets magisch heeft. Gewoon een man als alle anderen, maar een zanger die je weet te raken, die een lach op je gezicht tovert of je tranen kan laten verdampen. Zo gewoon en zo bijzonder.


Mijn baan is geweldig. Ik spreek Marco vaak meerdere keren per dag, zie hem een paar keer per week, is voor mij een echte vriend.

En toch hè, toch is het zo dat als ik tussen jullie in het publiek sta, ik net zo geniet als jullie. Letterlijk en figuurlijk. Ik zie dan niet de Marco waarbij ik net in de auto zat of waar ik net nog even thee voor zette. Op dat podium gebeurt er iets. Marco wordt magisch en toch zo dichtbij.

En vóór dat podium gebeurt ook iets. Ik ben opeens alleen nog maar fan. Ik spring en dans en zing mee. Ik zwaai en roep en lach en joel. En wat is dat toch heerlijk! Ik geniet heel erg van alle werkzaamheden achter de schermen, maar zou dit moment voor het podium ook niet willen missen. Ik ben fanatiek fan en daar beretrots op!




xx N.

PS Met dank aan Bernadette en 't AMC voor de foto's!

Misschien ligt het aan mij en heeft het alles te maken met het ouder worden, want ik herinner me generaties boven mij met mensen die 'mopperden' dat alles zo veranderde, maar ik heb er inmiddels dus ook 'last' van. Van de druk. De haast. De stress. Dat je weekend nooit meer weekend is want alle dagen zijn zo vol met dingen die 'moeten'. Ik probeer er goed op te letten en bewust tijd voor mezelf in de agenda te zetten, maar het valt niet altijd mee. Daarom...

De O is van... Ontspanning!

Ontspannen is moeilijk als je weet dat je nog zoveel moet. Toch kan ik wel ontspannen, als ik er tijd voor vrij maak en me er bewust van ben. Dat is dan wel weer het mooie, je realiseert je heel erg goed hoe kostbaar zo'n momentje van ontspanning is! Hoe bijzonder het is als je even niets hoeft, samen bent met de mensen waar je van houdt.

Iets wat ik heel erg leuk vind en ik bijna elke dag doe, is Aron voorlezen. We zijn nu in het laatste deel van Harry Potter beland en hij vreet het dekbed bijna op van de spanning. Als dit boek uit is heb ik beloofd In de Ban van de Ring te gaan lezen, dus voorlopig ben ik nog wel een paar jaar aan het lezen. Hij is nu weliswaar bijna dertien, maar hij kruipt heerlijk bij me in bed en tegen me aan en houdt me zo zalig vast tijdens het lezen. Ik geniet daar ontzettend van omdat er niet zo heel veel dingen zijn die hij en ik allebei leuk vinden. Hij houdt erg van alles waar een stekker in zit. Met Asmara kan ik 1001 neuzeldingetjes doen, Aron is graag alleen. Dus ik geniet enorm van die leesmomentjes samen.





Zoals ik al zei vindt Asmara heel veel dingen leuk. Spelletjes doen, samen tekenen en kleuren, filmpje kijken, koken, zingen in de auto, op viiste gaan, winkelen...
Ik moet me er soms wel even toe zetten, want Asmara kan de hele dag door aandacht vragen, maar als ik de rust in mijn koppie heb vind ik het wel heerlijk om samen met haar dingetjes te doen. Asmara is ook heel gezellig. Ze vindt het fijn om mee te gaan met boodschappen doen, te helpen met opruimen (nooit uit zichzelf of haar eigen troep uiteraard) en alles wat we samen doen, doen we zingend!





Wat we allebei echt heel erg leuk vinden, is paardrijden. We zijn al een paar keer naar Vlieland gegaan om te rijden, lekker met zijn tweetjes (de andere mensen zien we nauwelijks) over het strand galopperen. Dat is echt de ultieme ontspanning!





Een makkelijke manier van ontspannen waar ik helaas te weinig tijd voor maak, is in bad gaan. Toen we ons huis kochten vielen Arno en ik allebei als een blok voor de badkamer. Vooral het bad vonden we geweldig. Veel mensen willen graag een bad maar gebruiken het vervolgens niet veel. Niet bij ons thuis! Arno zit soms wel vier of vijf keer per week in bad en ook de kids gaan minimaal twee keer per week. Ik douche meestal, want dat gaat sneller, maar als ik in bad ga lig ik er ook rustig een paar uur in. We hebben een plank die we over het bad kunnen leggen zodat je drinken, schaaltje nootjes en ook je boek veilig ligt. En je telefoon natuurlijk om te kunnen twitteren hoe heerlijk je in bad ligt...
We hebben zelfs een TV en dvd in de badkamer sinds kort. Asmara kijkt dan Amika in bad of Arno voetbal. Als we ontspannen, dan doen we het goed! Ik ben zelf van de olielampjes, lekker schuim en gezellige kaarsjes. Soms mag Marco mee in bad, vaak ook Knuffelrock ofzo. In bad gaan is heerlijk en ik ben gek op mijn prachtige badkamer!



Iets waar ik de eerste achttien jaar van mijn leven een grote hekel aan had, is nu een grote hobby geworden. Eten! Ik lustte vroeger helemaal niets en ik begreep niet hoe mijn familie soms tot half elf 's avonds aan tafel kon blijven zitten. Ik heb mijn hele jeugd sla met aardappelen en een tartaartje gegeten waar het hele dorp leegliep om bij mijn moeder aan tafel te schuiven. Ze kon fantastisch koken, heel uitgebreid ook met ongewone ingrediënten voor een gemiddelde inwoner van Schoorl. Haar Spaanse afkomst maakte haar gerechten nog lekkerder en de tafel was ook altijd mooi gedekt. Inmiddels kan ik dat allemaal waarderen, maar ja, inmiddels is ze ook al acht jaar geleden overleden.
Ik vind koken leuk (als ik er tijd voor heb), al heb ik niet de talenten van mijn moeder geërfd. Ik kan niet proeven en dan beslissen dat er nog een beetje van dit of dat bij moet. Ik kan wel heel goed een receptje volgen. Ik vind uit eten ook heerlijk en ik vind het geweldig als er iemand voor mij kookt. 




Mijn schatje, mijn grote liefde, mijn echtgenoot Arno is iemand die helaas ook veel spanning met zich meebrengt. Ik zal een telefoongesprek met als afzender 'THUIS' nooit wegdrukken, ik stap iedere vergadering of meeting uit om op te nemen, ook al is het negen van de tien keer Asmara die weer eens iets kwijt is of me mist. Ik ben altijd alert op zijn stemmingen, registreer geluiden die ik anders niet serieus zou nemen en ben altijd op mijn hoede voor een wisseling van stemmingen. Maar... als hij ontspannen is, ben ik het ook! Hij kan me ongelofelijk laten lachen, soms tot tranen aan toe. Hij kan ongelofelijk lief zijn, hij kan me als geen ander vasthouden en me dat ultieme gevoel van veiligheid en vertrouwen geven. Zijn chronische depressie drukt een zware stempel op mijn leven, maar ik hou van hem, heel, heel veel. Arno maakt me nog altijd bijzonder gelukkig.
(Ik kies voor een foto met Leslie omdat hij daar voor het eerst in maanden weer eens lachte...)



Waar ik ook heel blij van word, is de sauna. Niet alleen het Finse houten huisje, maar ook het kruidenbad, het bubbelbad, de massages, de gezichtsbehandeling en alle andere lekkere dingen! De foto die erbij komt is vreselijk, maar wel authentiek. Ik was in slaap gevallen op de bank in de sauna... 



Wat me echt, echt ontspanning geeft, is op vakantie gaan. Niet alleen vrij zijn, maar uit mijn huis, uit mijn werkomgeving zijn. Ik werk erg veel thuis en het niet aanzetten van de computer is voor mij nog geen echte ontspanning. Maar als ik in het buitenland ben, dan kan ik volledig tot rust komen. Bij een zwembad ben ik natuurlijk altijd extra alert vanwege de kinderen, maar ik kan heerlijk lezen, zwemmen, zonnebaden, puzzelen... gewoon uren niks doen. Zalig! Zalig! Zalig! Op 11 juli vlieg ik met Kelly en de kids naar Spanje, word er nu al zo blij van!


En last but zeker dus niet least, hoort Marco in dit rijtje thuis. Het is een beetje vergelijkbaar met de situatie met Arno, het is spanning en ontspanning tegelijkertijd. Ik kan heel erg genieten van mijn werk, van alles wat erbij komt kijken. Ik ben altijd op mijn hoede en registreer zijn stemmingen net zoals ik dat bij Arno doe. Na de toestanden van vorig jaar waar ik het nooit meer over wil hebben eigenlijk, drukte die last heel zwaar op me. Mijn beiden 'mannen' hadden het verrekte moeilijk en er was niets wat ik echt kon doen om dat te verhelpen. Ja, steunen, er zijn, maar ik kon de depressie van Arno niet wegnemen en ik kon het verdriet en de teleurstelling van Marco ook niet laten verdwijnen. Marco gaat echter heel erg goed, elke dag weer een beetje beter en ik merk dat ik minder spanning in mijn schouders voel. Als ik zie hoe hij in Hertme geniet van muziek maken voor (en met) zijn trouwe publiek, als ik zie hoe hij in de Rai over het podium sjeest terwijl er muzikaal een paar dingetjes niet lekker liepen en hij daar helemaal niet door van slag raakte, dan kan ik zo ongelofelijk blij worden! Heerlijk!
(Ik plaats een foto van ons samen omdat ik die dag jarig was en hij toen buitengewoon lief voor me was!)



En jullie?
Waar halen jullie ontspanning uit? En lukt dat vaak genoeg en wat zijn de signalen dat het weer eens tijd wordt? Ontspan je alleen of samen?

Ik ben benieuwd!

xx N.

Samson, beschreven in het Oude Testament, was was vanaf zijn geboorte een Nazireeër en vocht samen met God tegen de Filistijnen. Hij werd verliefd op een Filistijns meisje en trouwde haar. Toen zijn vrouw hem verraadde (hij gaf een raadsel op aan zijn vrienden en die ontfutselden het antwoord van zijn vrouw) liet hij zijn bruid in de steek. Maar ja, mannen zijn impulsief dus toen hij het na een tijdje goed wilde maken bleek zij alweer met een ander te zijn getrouwd. Ware liefde allemaal. De woede die dat veroorzaakte maakte dat hij het koren van de Filistijnen in brand stak. Dat vonden de Filistijnen dus weer niet zo grappig. De Filistijnen vermoordden daarop zijn vrouw. En Samson sloeg daarop weer een groot aantal Filistijnen naar het hiernamaals. De Filistijnen vielen vervolgens Israël binnen en eisten de uitlevering van Samson. De Israëlieten leverden Simson uit, maar Simson rukte zich los en sloeg duizend Filistijnen dood met een ezelskaak. Het is me het verhaaltje wel. En dat allemaal omdat hij een raadseltje aan zijn vrienden op gaf en zijn vrouw het antwoord niet voor zich kon houden.



Samson was echter ongelofelijk sterk. Toen hij op een dag in de stad Gaza kwam bezocht hij een vrouw van lichte zeden, Delilah. Delilah vroeg Samson waarin zijn geweldige kracht schuilde en hoe hij overmeesterd kon worden. Uiteindelijk vertelde hij haar dat hij zijn kracht zou verliezen als zijn haar zou worden afgeschoren. Terwijl hij sliep riep Delilah een man en liet hem de zeven haarlokken van Samsons hoofd afscheren, waarna Samson door de Filistijnen werd overmeesterd.

De Filistijnen organiseerden vervolgens een offerfeest in de tempel van Dagan ter ere van de vangst van Samson. Hij werd geroepen om de massa te vermaken. Meer dan drieduizend man hadden zich inmiddels op het dak verzameld om het spektakel bij te wonen. Eenmaal in de tempel verzocht Samson de bediende die hem binnenbracht of hij tegen een pilaar kon leunen. Samson vroeg vervolgens aan God of hij nog één keer zijn kracht kon terugkrijgen (zijn haar was inmiddels teruggegroeid) zodat hij twee centrale tempelpilaren omver kon werpen. Zijn verzoek werd ingewilligd, de hele tempel stortte vervolgens in en hij stierf samen met duizenden Filistijnen. Hierdoor stierven meer Filistijnen dan hij in totaal tijdens zijn leven had gedood.

Ik vermoed dat het de bedoeling was dat dit een soort van happy end is. Maar voor mij persoonlijk zijn er daarvoor net even teveel mensen doodgegaan. Gelukkig zijn het allemaal verhalen van duizenden jaren geleden, overgenomen, aangedikt, opnieuw geïnterpreteerd en verteld. 
Dat Delilah verantwoordelijk was voor het afscheren van Samsons haar en dus het verliezen van zijn onoverwinnelijke kracht, weten we echter na al die jaren nog steeds.


Maar we nemen het niet meer zo serieus. Ik niet in ieder geval. Of wellicht komt dat omdat Aron (12) geen Nazireeër is en gewoon in Nijmegen is geboren. Maar dat hij erg lang haar had, gezond en glanzend, dat wist ik wel. Ik had al een paar keer gevraagd of hij niet naar de kapper wilde. Zijn haar hing vaak voor zijn ogen, aan borstelen heeft hij een hekel en hij werd elke dag wel een keer voor een meisje aangezien. Uiteindelijk liet ik het onderwerp rusten, zijn haar, zijn smaak, zijn leven.



Maar vorige week zei hij dat hij wel naar de kapper wilde. Er mocht een heel stuk af. Meteen sloeg de twijfel bij mij toe. "Weet je het zeker," piepte ik. Ja, hij wist het zeker en het groeide ook vanzelf weer aan als het toch niet zo mooi was.

"Realiseer je je dat je dan aan de middelbare school begint met kort haar?"
Aron keek me aan, lachte me nog net niet uit.
"Wat heeft de middelbare school er nu mee te maken? Het is toch mijn haar!"
(Veel te veel zelfvertrouwen, te goed opgevoed dat joch!)

Maar goed, gisteren dus naar de kapper. Zelf zijn kapsel uitgekozen. 
Schaar erin. En kijk eens wat een fris koppie... Heerlijk!
En al zijn kracht nog hoor! Laat die Filistijnen maar komen!



xx N.