Het is niet dat ik het niet wil. Integendeel!
Ik vind het heerlijk om met vrienden op het terras te zitten. Uit eten te gaan. Een drankje te doen. Sauna of casino te bezoeken. Karaoke bar. Te praten. Of niks te zeggen.
Te lachen. Of soms zelfs huilen.

Maar het afgelopen half jaar was zo ontzettend druk dat ik mezelf meerdere keren voorbij ben gelopen. Dan haalde ik mezelf wel weer in hoor, maar ik had moeite de weinige tijd die ik over had, te verdelen over de dingen die ik leuk vind om te doen. Als je veel druk voelt, stress ervaart, worden leuke dingen opeens niet echt leuk meer.
'Ik moet nog naar de sauna,' hoor ik mezelf dan zeggen. Terwijl ik dat niet moet, maar wil.
Mijn beperkte vrije tijd wilde ik niks. Thuis zijn. Verder niks. 

Barstensvol goede voornemens zit ik. Mijn baas trouwens ook. Ik kreeg een audionote (en dus bewijsmateriaal) dat hij dit jaar geen slavendrijver zal zijn. Heerlijk om te horen! Maar het is niet hij die het probleem is, dan ben ik zelf natuurlijk. Ik moet mijn tijd goed verdelen en wanneer er geen tijd is, dat aangeven. Niet enthousiast zeggen dat het geen probleem is als ik van te voren al kan inschatten dat het ten koste gaat van mijn nachtrust. Ik moet mijn nachtrust belangrijker maken dan ik nu doe. Soms zijn dingen zó leuk dat ik alles opzij zet. Slapen dus. Of eten. Of aankleden. Tijdens is het dan wel heel zwaar, maar als ik nu bijvoorbeeld naar #1MB kijk, dan was me dat die korte nachtjes meer dan waard. Toch ga ik het anders doen dit jaar. Weet het zeker. Denk het in ieder geval wel. Ik hoop het.

Ik heb vrienden ernstig te kort gedaan. In alle categoriën. Vriend D. ken ik al sinds mijn 17e en ik heb hem dit jaar behoorlijk aan het lijntje gehouden. Hij vindt dat ook geen leuke eigenschap van me, maar is van mening dat mijn andere eigenschappen dat compenseren en dus blijft hij initiatief tonen, aandringen en volhouden. Iets wat ik enorm waardeer. Er zijn veel vriendschappen verwatert de afgelopen jaren omdat ik geen energie had om initiatief te tonen en de ander dat als afwijzing ervaarde. Niet D. Hij weet gelukkig hoe leuk hij is. Hoe leuk ik ben. Hoe ontzettend leuk we samen zijn. En dus kreeg ik vanavond een mail. 



Zeg nou zelf, dit initiatief moet toch beloond worden?
Ik heb nu 8 februari in mijn agenda gezet. We gaan samen eten. Tegelijkertijd. En op dezelfde locatie. Met een prijsoverdrachtsmomentopname. Woohoo!
Dat moet gewoon een gedenkwaardige avond worden!


xx N.

P.S. Ik krijg net nog een mail. Omdat ik zo snel gereageerd heb (*kuch*) kom ik in aanmerking voor de 'mega super Jackpotverrassingssurprise'! 
Wat kan het leven mooi zijn! :-)

Helaas heb ik geen tijd om een logje te schrijven, maar ik wil jullie wel graag laten weten dat zowel mijn Kerst als de Jaarwisseling heel erg fijn waren!
En wat betreft de Goede Voornemens? Ik denk aan wat vaker loggen... 

1. Koop je kaarten op tijd
(Zorg dus dat je lid van de fanclub bent)

“Volgens mij hoorde ik dat Marco later dit jaar naar (vul willekeurige plaats in) komt. Zullen we daar misschien kaartjes voor kopen?”

FOUT! Voor dat je deze gedachte afgerond hebt, je vriendin benaderd hebt, de beschikbare data hebt vergeleken en je besloten hebt of je wilt staan of wilt zitten, zijn alle kaarten al verkocht. De enige juiste wijze is:

Marco! Borsato! Kaarten! Paniek! Kopen!

Houd er ook rekening mee dat wanneer je portemonnee het toelaat, het niet verstandig is om voor slechts één show kaarten aan te schaffen. Je hele ziel en zaligheid zal na de show om meer schreeuwen.


2. Onthoud waar je je kaarten opbergt
De tijd tussen de aanschaf van je kaarten en het moment waarop je ze ook echt nodig hebt, is vaak lang. Geef ze een goede, veilige plek en breng mensen die je vertrouwt op de hoogte. Houd rekening met toevallige omstandigheden zoals overstromingen, brand, gewapende overvallen, chantage, aardbevingen en tornado’s. We hebben het hier over de kaarten voor Marco Borsato.

3. Enkele dagen voor vertrek zoek je je kleding uit
Ervaring leert dat op de dag zelf je hersenen een soort van versponzen. Er gaat nog beperkte informatie in en er komt niets zinnigs meer uit. Stel dergelijke cruciale beslissingen dus niet uit tot het laatste moment. Kleding moet warm zijn (indien geen zomer), opvallend maar niet hysterisch, schoenen moeten onweerstaanbaar zijn maar je moet er ook op kunnen springen. Iets aan trekken wat makkelijk zit of zomaar wat uit de kast trekken is onmogelijk. We hebben het over Marco Borsato.



4. Vertrek op de dag van show op tijd.
Ga je naar het GelreDome, dan zullen ongeveer 34.999 mensen hetzelfde plan hebben opgevat. Dat betekent dat het druk is rondom het stadion. Ga je naar een hal, theater, schouwburg of zaal, dan nog zullen enkele duizenden mensen jouw kant op gaan. Tel hierbij een middagspits, een kop-staart-botsing, plotseling opdoemde mistbanken en een spookrijder bij op en je bent opeens twee uur verder.
Geen risico nemen. Het is Marco Borsato.

5. Parkeren bij de deur
Zet je zelf bij de deur op een comfortabele plek neer en wacht tot ze open gaan. Spreek praktische dingen af. Ben je met zijn tweetjes, laat dan één iemand de tassen dragen zodat de ander kan rennen naar dat felbegeerde plekje vooraan. De ander kan dan de tascontrole aan zonder teveel stress. Zorg voor verantwoorde tussendoortjes zoals Dextro Energy. Je zal het nodig hebben. We hebben het over Marco Borsato.



6. *Klik* *klik*
Praat, lach, maak veel totaal overbodige foto’s van elkaar en met elkaar en van vreemden tot de show begint. Zorg voor extra batterijen voor je camera. Wees voorbereid op het meest intense moment van je leven. Je trouwdag, het superromantische aanzoek, de geboorte van je kinderen… even verbleekt alles. Want de lichten gaan uit, de band komt op, de muziek zwelt aan en daar is Marco. Marco Borsato.
(Ik adviseer een momentje pauze om dit nu te verwerken.)

7. Wees sociaal
Houd rekening met je medefans. Gebruik deo. Neem een tictac of smintje. Dat we als haringen in een ton zitten betekent niet dat je een vislucht hoeft te verspreiden. Heb je een lekker geurtje op, dan is de kans dat Marco (Borsato) na de show zegt dat je lekker ruikt, groot.

8. Zing mee.
Natuurlijk ken je alle teksten maar als je even geïntimideerd bent door het muzikale geweld en de tekst je ontschoten is, dan doe je overtuigend alsof door je mond uit volle borst open en dicht te doen. Let op dat je geen goudvis imitatie wordt. Andere optie: even niet meezingen maar genietend luisteren. Dit laatste mag alleen bij ballads. Bij een uptempo nummer is hysterisch op en neer springen zodat niemand door heeft of je wel of niet zingt ook een legitieme mogelijkheid.



9. Doe precies wat Marco zegt.
Als Marco zegt ‘Zwaaien’ dan gaan je armen heen en weer. Zwaait hij na een paar minuten opeens weer mee maar net de andere kant op, dan aarzel je geen moment en past jouw zwaai aan. Hierbij verblik of verbloos je niet, je zwaaide de hele tijd al exact zo. Zegt Marco springen, dan spring je. Hoog of laag, dat maakt niet uit. ‘We moeten meer lawaai maken’? Wat moet, dat moet. Lawaai maken dus. Joelen, klappen, stampen, het mag allemaal.
Voor Marco. Borsato.

10. Andere gedragsregels:
Als Marco zijn ‘oortje’ uit doet, zing je mee. Het hoeft niet perse zuiver, wel perse hard. Als Marco vraagt ‘Wat zeg je dan?’ roep jij ‘Donder nou maar op!’ Marco trekt zich dit niet persoonlijk aan, dat hebben we gecontroleerd. Variaties zijn hierin niet mogelijk. Onlangs riep iemand na ‘Wat zeg je dan?’ hartstochtelijk ‘Kom Maar Bij Mij’. Maar dat is een ander lied en dus volstrekt tegen de regels.



11. Tutoyeren mag
Zingt Marco een liedje met aan het eind van de regel ‘Jij’ of ‘Jou’ dan wijs je. Naar Marco Borsato. Voorbeelden zijn: ‘Dat komt allemaal door jou’, ‘Ik leef niet meer voor jou’ en ‘Schreeuw van de roodbedekte daken dat ik van je hou’. Wijzen mag zowel met links als met rechts. Ben je erg uitgelaten, dan mag het ook met twee handen. Het is tenslotte Marco Borsato.

12. Woehoeeee!
Zwaait Marco met zijn heupen, dan joel je. Zwaait Marco met een handdoek, dan joel je. Drinkt Marco uit een flesje, dan joel je. Heb je even niet door wat er gebeurt, dan joel je. Uitzondering: Liedjes als Speeltuin en Niemand Weet. Dan adem je geluidloos, beweeg je zo min mogelijk en kijk je verschrikkelijk getergd. Richting Marco Borsato. Die voor je zingt. Heel mooi.


13. Snik
Huilen doe je maximaal één liedje. Natuurlijk ben je ontroerd door de tekst, de stem, de ervaring. En dan mag je je best even laten gaan. Maar ga niet het hele concert lang snikken. Voel je die behoefte toch, ga dan een beetje meer naar achteren staan. We kunnen ons geen depressies in de band permitteren. Ontroert een bepaald liedje je zo dat je eigenlijk iedere keer stuk gaat tijdens dat lied? Bereid je voor en huil ingetogen en bescheiden. Let op je mascara. Wij zijn Borsato-fans en dus woest aantrekkelijk.
Net als de man zelf. Marco Borsato.


14. Wees voorbereid
Na het concert ga je naar de achteringang. Gebruikelijk is om te zeggen dat je niet perse op de foto hoeft want je hebt er al een heleboel of je zit zo niet in elkaar. Vervolgens gaan anderen je dan aan moedigen en uiteindelijk ga je met Marco op de foto en kun je de rest van de week die grijns niet meer van je gezicht krijgen.
Let op: Wanneer je op de foto gaat slaat Marco zijn arm om je heen. Dat heeft doorgaans tot gevolg dat je andere zintuigen volledig uitvallen. Er komt niets zinnigs meer uit je en je hebt ook nog maar één blik. Dat is allemaal niet erg. Maar er is een zintuig wat het ab-so-luut nog moet doen. Concentreer je op je vermogen te ruiken. Druk je zelf tegen Marco aan, glimlach de lach die je uren thuis voor de spiegel hebt geoefend, geniet van zijn sterke armen om je heen waardoor je zeker weet dat geen natuurramp jou nog kan deren en snuif. Snuif. Snuif! Het is het waard. Het is Marco Borsato.

15. Geniet na.
In de auto of trein naar huis. Dromend in je bed. Op je werk. Tijdens het eten. Bij het boodschappen doen. Terwijl je The Voice of Holland kijkt. Dit moment komt nooit meer terug. Nooit meer! Nou ja, de volgende keer dat je naar Marco gaat. Want die keer komt er. Niemand gaat maar één keer naar Marco. Omdat hij Marco Borsato is.
I rest my case.

Mijn werk is bijzonder gevarieerd. Soms ga ik met Marco mee op pad (optredens, evenementen, The Voice, dat soort dingen), soms werk ik thuis en soms in Abcoude.
Het werk zelf is ook elke keer anders. Mail beantwoorden, nieuwsbrieven maken, website managen, Tifosi maken, interviews nakijken, filmpjes maken, het komt allemaal voor. Vaak vind ik thuis werken erg lekker. Mijn volledige foto archief is thuis, mijn mail geordend (eh, meer geordend dan in Abcoude), ik kan informatie makkelijker opzoeken en ook psychisch werkt het gevoel 'ik heb thuis alles' sterk door.

Abcoude heeft ook zeker zijn voordelen. Zo heb ik daar, in tegenstelling tot thuis, collega's. Die zeggen dan dingen als 'Goedemorgen!' of: 'Hoe was je weekend?'
Soms gaan we overleggen. Dan praten we in een groep van zo'n acht man gewoon twee uur achter elkaar over Marco. Daar word ik dan dus gewoon ook voor betaald.

Vandaag zou ik naar Abcoude gaan. De dvd's waren daar bezorgd en ik die moest ik hebben, maar ook moest ik enkele awards van Marco op de foto zetten. Dit was zowel nodig voor het magazine #1MB (die jullie allemaal moeten kopen want mijn naam komt ook in het colofon), voor de website (waar de awards sinds de nieuwe website jammerlijk ontbreken) en ik wilde er ook in de Tifosi aandacht aan besteden. Dat was dan dus een gehele vliegenplaag in één klap.

Wat wel een beetje treurig was, was dat ik wist dat Marco er niet zou zijn. Gelukkig Brigitte wel. Dat is leuk, want zij neemt vaak voedsel mee, hihi. Brigitte moest alleen gewoon hard werken vandaag dus daar was geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Xander zou later komen. Kiki zou thuis werken. Ik zat dus met een sprakeloze Brigitte en de opdracht awards te fotograferen.

Ik liep naar achteren waar veel daglicht is, en begon met de TMF awards. Dat zijn er al 21 dus het is niet zo dat dat zo gebeurd is. Om het plaatje met Marco's naam goed te kunnen zien moest ik recht van voren fotograferen. Om het later makkelijk vrij te kunnen zetten in Photoshop moest de achtergrond wit zijn. Ik kwam dus al snel tot de conclusie dat ik ze het beste tegen het muurtje kon zetten. Dat ging dus als volgt. Een TMF pakken, door het sliertengordijntje naar achteren lopen, de award voor de muur zetten, op de grond gaan liggen, foto maken, kreunend en steunend overeind komen, de award terug zetten, moed verzamelen en een nieuwe award pakken.

Dit ging zo 21 TMF awards door waarna ik verder ging met de Twitteraar van het Jaar onderscheiding, het glaswerk van Arnhem, de Sims Award etc. Toen ik de hele plank gehad had, liep ik terug richting mijn bureau want daar achter staat nog een gigaplank vol onderscheidingen. Toen ik de Majoor Bosshardtprijs netjes tegen het witte muurtje wat het meest dichtbij was had geplaatst en ik me weer op de vloer genesteld had, hoorde ik ineens een vreemd gehinnik. Bleek Brigitte helemaal niet zo hard aan het werk te zijn maar alle tijd te hebben om mij uit te lachen. Terwijl ik gewoon echt goed bezig was. Fotografisch gezien volkomen verantwoord. Ik met een erkende vorm van kunstuiting bezig was op begerenswaardig creatieve wijze.

Ik negeerde Brigitte. Dat moest ook wel, want ik wilde de door haar meegebrachte lunch graag eten na deze inspanningen. Nadat ik de Majoor vereeuwigd had kwam ik zwoegend overeind, ik had ook veel te hoge hakken aan voor dit soort kunstjes, en ging verder met de Popprijs, de Radio 2 Zendtijdprijs, de African Peace Prize, Het Gouden Beeld, de penning van Alkmaar, de Alcaz Award en de Rembrandt. Ik noem het nu allemaal gemakkelijk op, maar wat hier ik deed grensde aan topsport. Neigde naar een Olympische Medaille. Kijkend naar al die prijzen wist ik heel goed, de prestatie die ik hier leverde was niet te vangen in een award. Maar ik heb een bescheiden persoonlijkheid.

Toen ging de deur open. Tijdens alle inspanningen had ik de PK's niet gehoord, waar ik normaal een Porsche inmiddels snel herken. Marco kwam binnen. Soepel als een ballerina vloog ik vederlicht overeind, maakte nog net geen afsprong, gooide mijn haar los en keek op mijn allervriendelijkst op. Dat laatste was eigenlijk het enige wat geen inspanning kostte want vriendelijk naar Marco kijken is een soort instinct. Vraag maar aan Lunarda, zij doet nooit anders.

Brigitte keek me met een stiekem lachje aan. Het lachje wat zegt: ik weet een geheimpje over jou en straks ga ik tegen Marco zeggen dat jij hier al de hele ochtend op de grond ligt.
Brigitte vroeg beleefd hoe het in Kerkrade was gegaan, ondertussend natuurlijk broedend op een ingang om mij aan de grond te krijgen. Marco vertelde enthousiast en voegde zomaar toe dat het ook vreemd was om een tour te starten zonder mij. Ik had dat gevoel zelf natuurlijk ook. Ik geloof dat ik dit millennium bij ieder start van een tour ben geweest. Maar nu ging het echt niet anders. En opeens zag ik wazig. Ik schoot gewoon een beetje vol. Ik vond het zo lief gezegd!

Voor Brigitte was het wel een beetje lullig. Grapjes maken ten koste van een collega die net begint te snikken is al veel minder leuk natuurlijk. Dus daar kwam ik eigenlijk wel heel goed weg. Marco vroeg daarop: En hoe is het hier?
Brigitte mompelde iets over cijfertjes en getallen en berekeningen. Geen idee waar ze het over had, ze doet de boekhouding en dat is net zo iets als Grieks en Latijn en Hierogliefen in één.

Ik zei dat ik de awards op de foto aan het zetten was. Marco werd meteen enthousiast. Veel enthousiaster dan over de cijfertjes, ik wil het toch even genoemd hebben. En toen vertelde hij dat de Edisons, waar ik nog niet aan begonnen was, heel geschikt waren voor een soort piramide achtige vorm. Terwijl hij zat te gebaren pakte ik die loodzware joekels al en hij plaatste ze voor het muurtje. En toen. Toen. TOEN! Toen gebeurde het. Marco pakte mijn camera aan en GING OP DE VLOER LIGGEN.

Gewoon aan mijn voeten. Het was een heel fijn beeld, moet ik zeggen. Iets waar ik zeker aan kon wennen. De symboliek ontroerde me ook. Op dat moment was ik even volkomen gelukkig. 'Stop de tijd' dacht ik. Kwam zo maar in me op. Misschien iets voor een lied.

Hoe dan ook. Marco maakte foto's. Neem ik aan, dat stukje is eigenlijk uit mijn herinnering verdreven. Ik weet de rest van de middag niet meer goed. Ik weet nog vaag dat ik paniekerig dacht WAAR IS MIJN CAMERA omdat ik een foto wilde maken van dit memorabele moment. Ik kon mijn camera niet vinden. De reden was niet heel moeilijk, die was dichtbij de grond. Zo dichtbij. Lag in de handen van Marco. In een volgend leven wil ik een Canon zijn.  

Gelukkig heb een telefoon. Maak je prima plaatjes mee. 
Tot zover mijn dag. Ik heb een heerlijke dag gehad. Heb er nog pijn in mijn knieën van.

xx N.

Dank je wel, lieve Linda!
Daar heb ik toch even twee en een halve minuut ontzettend veel plezier aan beleefd 

Arno vertelde me vanmiddag dat hij twee 2-zitsbankjes op Marktplaats had gezien in de kleur van de kamer van Asmara. En aangezien dat een redelijk neutrale kleur is, de kinderen aangegeven hadden allebei graag een bankje te willen en de prijs acceptabel was, zou hij ze even ophalen. Dat vond ik een goed idee.

Ondertussen zat ik aan mijn pc en keek ik verlangend naar mijn Toffifees. Die had ik namelijk net opengemaakt en in mijn opruimwoede (kuch) had ik de verpakking meteen weggegooid. Ik was dus gedwongen ze allemaal op te eten en ik zag er echt vreselijk tegenop. Maar een grote hoeveelheid grommende PK's gaf aan dat hulp onderweg was. Nog voor de bel gerinkeld had had ik enthousiast de voordeur opengetrokken en realiseerde ik me meteen dat ik geen make up op had.

Ivoor, zo noemen we in Nederland een huwelijk dat veertien jaar ervoor heeft plaatsgevonden. Arno en ik trouwden op 18 september 1997 op een zonnige dag.

Het was een dag met hoogte- en dieptepunten.
'Ja' zeggen tegen de man waarmee ik oud wilde worden was een droom die uit kwam, kleine voetjes tijdens de huwelijksvoltrekking in mijn buik voelen schoppen de kers op de taart.
Dat mijn ouders niet op onze bruiloft waren, mijn vader op de ochtend zelf pas liet weten niet te komen wegens conflicten, was een zware domper.
Maar hee, met mijn echtgenoot aan mijn zijde en mijn ongeboren kindje in mijn buik, kon ik de hele wereld aan!

Zeven weken na de bruiloft werd Aron geboren. Veertien maanden daarna Asmara.
We woonden inmiddels in een fijn huis in Heerhugowaard en ik had eigenlijk niet meer zoveel te wensen over. Met mijn man, kinderen, vrienden, huis en baan, had ik eigenlijk alles wat mijn hartje begeerde.

Omdat het me aan de tijd ontbreekt een lekker lang logje te schrijven, maar ik ook niet weer opnieuw zo vreselijk achter wil raken, snel een lekker fotootje van een nog lekkerdere vakantie!

Hoewel ik op de eerste dag een duik nam met mijn telefoon en ik dus telefoonloos was tot en met vandaag (!) heb ik een verrukkelijke vakantie gehad! Het weer was zalig, de kinderen lief, Kelly geweldig gezelschap, het eten lekker, het zwembad heerlijk, de zee volmaakt.

Heb enorm genoten! Batterijtje is weer opgeladen!



xx N.

En opeens
Zag ik het
In een flits

Een beeld
Van jou
Hoe je zou zijn

Groter
Nog mooier
En net zo lief

Een glimlach
En je bent terug
Mijn kleine meid

Maar voor hoe lang?