Voor Prijsvraag 8 zou ik het filmpje inspreken... zo was besloten.
Okay, zei ik. Ik herinner het me nog goed. Ik zei gewoon 'Okay'. Zonder tegensputteren ofzo. Dat kon nooit al te moeilijk zijn. Toch? Ik had vorige week acht filmpjes met Marco voor deze dag gemaakt en die stonden er ook allemaal in één take op. Appeltje Eitje. Kat in het bakkie. Kind kan de was doen.

Tja. Of niet natuurlijk.

Wie doen er allemaal mee aan de prijsvragen? Het is zo gezellig druk hier, geniet me helemaal te pletter!



P.S. Bovenstaande foto is uit het GelreDome.
In werkelijkheid zit ik er alles behalve zo fris en fruitig bij  

Een hele lange lekkere warme week Egypte heb ik er op zitten. Samen met Kelly heb ik het ontzettend druk gehad met niets doen. Dat wil zeggen, ik heb in die acht dagen gelukkig toch nog negen boeken gelezen. We hadden gehoopt om na drie jaar vriendschap eindelijk eens ruzie te krijgen. Of een meningsverschil. Een klein irritatietje anders. Maar het is allemaal jammerlijk mislukt. Het ging gewoon ontzettend goed. We hebben vooral heel veel gelachen. En ontspannen natuurlijk. Veel ontspannen. Want daar kwamen we voor. Ik heb het ook een paar keer hardop gezegd. Ik ben nu heel ontspannen. En dan keek Kelly me ontspannen aan en zei: "Mmm." Op zo'n ontspannen toontje. Zo van ik ben misschien nog wel ontspannender dan jij. Wat natuurlijk niet zo was. Dichterbij een ruzie dan dat zijn we niet geweest. Zo zonde.


Maar we zijn het resort niet afgeweest, hebben niets bekeken, onderzocht of bestudeerd. Geen mummies en geen piramiden, geen sacrofagen en geen sfinxen. Af en toe een massage of een scrub, lekker eten, zwemmen en zonnen, dat was wat we deden. En lezen dus, heerlijk lezen, verdrinken in je boek, pure ontspanning.


Ik heb eigenlijk heel veel te vertellen. Maar geen zin om het op te schrijven nog. Misschien komt het nog, misschien ook niet. Maar volgens mij zegt deze foto ook alles...




xx N.

'Now I can't keep you mama
but I know you're always there
you listen, you teach me mama
and I know inside you care'

MAMA - Tony Banks/Phil Collins/Mike Rutherford

 
Tien jaar geleden is het, dat mijn moeder overleed. Vandaag precies tien jaar. De eerste jaren waren het moeilijkst. Hoe vaak ik de telefoon niet in mijn handen heb gehad om haar te bellen zijn niet te tellen. Na vijf jaar waren de scherpe randjes er wel af. Ik kon zeggen dat ik er vrede mee heb. Doodeng om te zeggen, want het maakt me een vreselijke dochter, maar het is de waarheid. Mijn moeder en ik hebben veel gebotst, maar de laatste jaren samen waren ronduit goed te noemen. Weinig stress, weinig ruzie, veel wederzijds begrip en acceptatie.
 

Lief zonnetje,

Wat ben je welkom en wat heb ik je gemist!
Je kleurt alles een beetje warmer, ik ben zo blij dat je er bent! 
Ik hoop dat je lang bij ons zult blijven.
We hebben je nodig, zo eenvoudig is het.
Met jou is alles gewoon net even fijner, makkelijker, beter.

Ik hou van je, lief zonnetje.

Er zat wel een kern van waarheid in, toen Tamara me liet weten dat het geen kwaad kon als ik een hobby zou zoeken. Een hobby die ik kon doen wanneer ik wil, die niet teveel tijd kost per keer en die me even los zou rukken van mijn computer. Met gezonde tegenzin liet ik me overhalen tot Postcrossing.



Postcrossing is het versturen en ontvangen van ansichtkaarten aan en van mensen vanuit de hele wereld. Het is gratis in die zin dat het kopen van de kaart en de postzegel natuurlijk geld kost, maar je daar ook weer een kaart (met postzegel) voor terug krijgt. Je verstuurt eenmalig een kaart naar een persoon, de volgende keer weer naar een ander etc. Het is dus niet zo dat je blijft corresponderen met één en dezelfde persoon.

Inmiddels zijn drie van mijn kaarten aangekomen. Postcrossers uit Duitsland, Finland en Amerika hebben mijn kaartjes inmiddels ontvangen. Kaarten naar Rusland, China, Ukraïne, Polen en België zijn nog onderweg.
En ik vind het leuk! 



Het uitzoeken van een kaartje dat past bij het profiel van de ontvanger, het verzinnen van een tekstje in eenvoudig Engels (bijvoorbeeld over het weer, wat er op de kaart staat, hobbies of muziek), het bijhouden hoe lang een kaart onderweg is en de reacties van de ontvangers lezen, ik vind het allemaal heel erg leuk! En dan heb ik zelf nog geen kaart ontvangen. Er zullen er nu ook drie onderweg zijn. Maar waar komen ze vandaan en hoe lang gaan ze er over doen? Geen idee, dat maakt het ook zo leuk!

Onder loggers zitten ook een aantal postcrossers, weet ik. De enthousiaste verhalen van Marcel bijvoorbeeld gaven me net dat zetje in de rug dat ik nodig had.
Kortom, ik heb er een nieuwe hobby bij! 

xx N.

Oh oh, volgens mij weet ik nu al niet meer wat er die avond allemaal gebeurd is. Ik weet alleen nog dat ik de volgende dag overal spierpijn had. En daarvan kan ik alleen de spierpijn in mijn kaken verklaren...

Om zes uur waren Kelly en Patricia bij me, klaar om me te ontvoeren. Thuis was het niet erg gezellig geweest van te voren, dus in de auto was ik in eerste instantie nog een beetje aan het losweken van thuis. Maar dat was in een minuut of tien gebeurd en toen kwamen de eerste grapjes. Ik kan ze wel voor jullie herhalen, maar het waren typische van die 'daar had je bij moeten zijn' grapjes. 

Hoe dan ook, we reden naar Amsterdam. Al gauw had ik door dat we richting het Casino gingen en ik vond het te gek! Ik kom er helaas maar heel weinig, dat maakt het ook meteen zo speciaal natuurlijk, en als ik er weer ben geniet ik me helemaal binnenstebuiten. Door het gesprek van Patricia en Kelly had ik het vermoeden dat er in het Casino ook nog iemand op ons stond te wachten. Omdat ze enkelvoud gebruikt hadden, dacht ik dat het om één iemand ging. Ik nam aan dat het om Marcha zou gaan, we zijn wel vaker met zijn viertjes een 'groepje' zeg maar, dus dat lag het meest voor de hand.



Ze leidden me naar beneden, waar een restaurant zat. Ze gaven aan dat ze gereserveerd hadden en toen Kelly haar naam noemde vroeg de vrouwelijke ober (oberess? obster? oberin?) of dat die tafel van tien personen was. Tien? TIEN? Wauw! Mijn hart maakte een sprongetje. Wauw! Tien mensen die mijn verjaardag komen vieren, wat leuk! Nu bleek één stoel leeg te blijven omdat iemand toch andere plannen had, maar de andere stoelen zaten gewoon vol leuke mensen! Marcha dus, maar ook Martine, Esther, Linda, Eric en Tamara... Ik ben niet snel verlegen maar op zo'n moment weet ik me altijd even geen raad met mijn houding. Ik ging heel snel op een stoel zitten alsof ik daar al de hele avond zat  en mengde me vrolijk in het gesprek...

Nou, die goede voornemens zijn vooralsnog niet erg gelukt, merken jullie wel. Echt, echt, echt ik wilde zo graag meer loggen! Ik heb zelfs af en toe aantekeningen gemaakt als er iets gebeurde wat ik graag wilde delen.

Zie hier:

Finale TVOH
Dichtbij
Mikado
Vakantie
Valentijnsdag

Omdat ik wederom niet veel tijd heb ga ik er in sneltreinvaart doorheen.
The Voice of Holland, nou, alles wat ik daar over zeg is natuurlijk achterhaald, maar wat heb ik van die periode genoten! Elke donderdag waren we de hele dag en avond in de studio's voor alle repetities, soundchecks en de doorloop. Marco is zeer plichtgetrouw, hij zat iedere keer wanneer dat van hem gevraagd werd, keurig in zijn rode stoel. Waar andere coaches zich nog wel eens terugtrokken in de kleedkamer als er een paar repetities waren waarbij hun eigen kandidaten niet betrokken waren, zat Marco iedere keer op zijn plek. Hij kon daardoor ook altijd iets zinnigs zeggen over de kandidaten, hij had immers alles gezien, gemerkt en gevoeld. Het waren lange, lange dagen en na die donderdag kwam dan altijd een zeer intensieve vrijdag. LIVE doet veel met je. Je voelt constant een druk, bent je er de hele tijd van bewust dat je bijvoorbeeld niet onderuit gezakt in de stoel kan zitten omdat er drie en een half miljoen mensen meekijken. Overigens zag je dat wel de dag van de halve finale. Je zag Marco steeds bleker worden, zijn stem werd steeds meer hees en je zag ook hoe hij moeite had om comfortabel in zijn stoel te zitten. Geen wonder dat diezelfde avond de thermometer bijna uit zichzelf 112 belde. Er was brand, en niet zo'n beetje ook. Hoge koorts, niks geen praatjes meer. Na een kleine week werd hij weer een beetje zichzelf. En zo hebben we hem toch het liefst!



De tour Dichtbij is afgelopen. Ik heb de eerste en de laatste gemist, maar de meeste shows die ertussen zaten heb ik meegemaakt. En wat heb ik genoten! Van Marco, de band, de crew, mijn collega's, de meet & greets met bijzondere mensen, het publiek en uiteraard mijn vriendinnetjes. Niets is lekkerder dan voor en na al het geregel en gedoe tussen mijn vriendinnen in het publiek te staan. Men vraagt me wel eens of het nooit verveelt, daarop lach ik altijd maar een beetje. Vervelen? Onmogelijk!
Ondertussen is Marco aan het onderzoeken of er nog sprake kan zijn van een reprise. Dat zou dan in een bepaalde korte periode moeten gezien de agenda van Marco en ook van de band. Er is nog niets bevestigd maar ik heb goede hoop dat er misschien nog een paar optredens volgen. Lijkt me heerlijk!



The Voice Kids is op TV inmiddels ook begonnen, maar vanzelfsprekend waren de opnamen daarvan ook gewoon al bezig. Ook dat waren lange dagen, veel praten, veel coachen, veel op en neer naar Aalsmeer. Maar wat een energie geven deze kandidaten ons! Ze zijn zo enthousiast! Waar bij TVOH men toch bezig is met dat platencontract, met die tour, met het doorbreken en een eigen carriere krijgen, zijn deze kandidaten vooral op zoek naar avontuur. En dat zit in alles. In het podium, de lichten, de microfoon. In de stoelen, het liedje, in Wendy en Martijn. Het avontuur zit in je medekandidaten, in het optreden. En vooral ook in Marco Borsato. Marco Borsato ontmoeten, Marco die jouw naam weet, je liedje mooi gezongen vond, Marco die je een complimentje geeft of een tip, Marco die denkt dat jij heel ver kan komen... het is misschien wel meer waard dan een platencontract.
Een aantal keer hebben we de Mac een bezoekje gebracht, voor of na (of voor én na) opnamen in Aalsmeer. De eerste keer dat Marco onze bestelling aan de praatpaal doorgaf, stond bij raampje 2 het hele personeelsbestand te kijken hoe Marco de zak met burgers aanpakte. De tweede keer waren het alleen de vrouwen. En de derde keer vond men het heel gezellig dat Meneer Borsato er alwéér was maar keek men verder niet op of om. En dat terwijl ik ondanks al mijn ervaring, een bezoekje aan de McDrive met Marco altijd een heel avontuur vind. Ik leg je uit waarom.



De laatste keer was Luca mee en reden we middenin de nacht langs de McDrive. Marco vroeg wat Luca wilde. Luca wilde wel een portie KipNuggets. Of een Mc Kroket. Of nee, doe maar een Big Mac. En Mc Nuggets. Marco vroeg wat ik wilde hebben. Ik zei dat ik wel een Small wrap wilde en een Mc Kroket. Marco bestelt vervolgens twee Quarterpounders, twee Mc Chickens, een wrap, een Mc Kroket, een Big Mac, vraagt aan Luca hoeveel kipnuggets hij wil en besluit spontaan dat het er maar gewoon 20 moeten zijn, bestelt drinken voor ons allemaal en oh ja, natuurlijk drie grote friet met extra fritessaus.
Kijk, ik ben echt geen amateur. De McDonalds en ik hebben een hechte band.
Maar met die frietjes had ik zeker geen rekening gehouden, ik nam immers al twee burgers en drinken. Toen we de zakken met al het eten kregen en Luca doodleuk aan mijn McKroket begon, we nog niet de helft van de McNuggets en de frietjes ophadden, Marco verbaasd was dat er twee quarterpounders bij zaten ('Die heb je echt besteld!') want die wilde hij eigenlijk helemaal niet ('Macht der gewoonte denk ik!' en we onze drankjes dronken, kreeg Marco het vermoeden dat zijn ogen misschien groter waren dan zijn maag. Bij thuiskomst stap ik uit met alle restanten, waaronder bijna drie volledige porties frites, als de zak scheurt. De zak scheurt! Ik weet niet of jullie weten wat dat betekent maar dat betekent dat al het eten op de grond dondert, waar binnen enkele minuten twee Tibetaanse Monikkenhondjes ons enthousiast gaan negeren om vervolgens de snacks op te eten met alle gevolgen van dien.
Dat kon ik natuurlijk niet laten gebeuren. Terwijl Marco naar de voordeur liep met een deel van de spullen, graaide ik snel de broodjes, de burgers, de sla, de kipnuggets, de onaangebroken bakjes fritessaus en de leeggedronken bekers bij elkaar en gooide het met een soepele zwaai in de kliko. Ondertussen kwam Marco weer aangelopen en ziet me hurkend naast een hele berg Franse Frites die ik gehaast bij elkaar veeg omdat Marco gevolgd wordt door Shaggy en Bella. "Wat ben jij nou aan het doen?" vraagt Marco daarop. "Zit je lekker gezellig te mikadoën?" Je begrijpt dat de toch al om moeilijkheden vragende hurkhouding zijn tol eiste en ik al hikkend van de lach omviel.
(Ik vermoordde gelukkig nog net geen hondje.)



Jarig was ik. Ik zou het vieren zonder dat ik het wist en toen werd het afgezegd, dat wist ik dan weer wel. (Ik weet ook niet dat het nu volgende week vrijdag zal zijn) Het was niet verantwoord om mensen vanuit Zeeland (de provincie) of Zeeland (de plaats) richting Almere te laten rijden in de weersomstandigheden die er op dat moment waren. Ik wil niet overdrijven, maar Amundsen en Scott zouden er moeite mee hebben gehad.
Kelly denkt nu: "Wie?" en gaat er vanuit dat het een zangduo uit de jaren '80 is dat een liedje over pinguïns had.

Ik kreeg lieve cadeautjes, toen ik zo vreselijk jarig was ook al was er geen feestje. Ik kreeg een superleuke ketting van een schattige robot van Asmara (de mensen die me wat beter kennen weten dat ik een nerd ben, een Trekkie, etc), een zelfgemaakte wrap van Aron, en een krultang voor grove krullen van Arno. Die dag ging ik ook lunchen met Marco en een prijswinnaar. Dat was een ontzettend leuke dag, dat begrijp je. Ook van Marco kreeg ik een cadeau. Hij had al zitten vissen of er niets iets stuk was in mijn buurt, denk aan een laptop, fototoestel, telefoon... maar alles functioneerde naar behoren. Terwijl ik gewoon heel relaxed bijna jarig zat te zijn, zat hij met zijn handen in het haar. Dus belde hij op. We hadden het over koetjes en kalfjes en gezelligheden en toen vroeg hij me, zonder de link met mijn verjaardag te leggen, wat ik graag zou willen. Nou, ik kon wel wat noemen. Herstel, ik kon een groot deel van wat er in me op kwam niet noemen. Maar ik fantaseerde meteen over de loterij, wat zou ik doen als er iemand met een zak vol geld op de stoep zou staan? Waarschijnlijk als eerste de boel de boel laten en een weekje naar de zon. Het zijn ongelofelijk drukke maanden geweest en een weekje niks doen in de warmte trok me wel. En voor ik het wist had ik mijn eigen cadeau verzilverd! Zo lief! In april ga ik een weekje naar de zon. Zonder man. Zonder kinderen. Met een koffer vol boeken. En Kelly om die koffer te dragen. Dat laatste is een grapje. Ik ga echt niet met Kelly op vakantie zodat ze mijn koffer kan dragen. Dat doe ik zelf. Kelly mag me insmeren. Mijn drankjes halen. Met me zwemmen.
Mijn buurmeisje Iris is trouwens ook geboekt, zij gaat alle ochtenden met de kinderen doen, die moeten namelijk gewoon naar school. Terwijl ik in een paradijs via een rietje aan een vrolijkgekleurd drankje lurk.

Tot slot Valentijnsdag! Ik werd verrast met een lieve boodschap op de spiegel. Wij doen niet aan het commerciële aspect van Valentijnsdag, maar dat betekent niet dat je niet een beetje romantisch kan doen natuurlijk. Ik vond het in ieder geval heel erg lief en het was een geweldig begin van mijn dag.

Maar... jullie hebben de actie allemaal gezien. Er kwamen meer dan 1000 verzoekjes voor een persoonlijk filmpje van Marco binnen en we hebben ontzettend veel plezier gehad met het uitzoeken van al die mooie, ontroerende en soms zeer emotionele mailtjes.

Uiteindelijk hebben we enkele tientallen filmpjes gemaakt, waar we bijna een hele middag mee bezig waren.

Omdat we eerst het licht en de setting wilden testen Marco heel veel van me houdt, heb ik gewoon ook mijn eigen Valentijnsfilmpje...



Hij is misschien wat kort van stof, maar daarom is het natuurlijk niet minder gemeend :-)

xx N.

Jullie hebben vast wel Marco's ervaringen op zijn website gelezen, waarin hij vertelt over de bijzondere ontmoeting die hij had met de familie Beemsterboer, de familie van Nadine.
Mocht je geen idee hebben waar ik het over heb: *klik*

Ook ik was bij die ontmoeting. Ik had al een tijdje mailcontact met Wanda, de moeder van Nadine en Jacqueline, en eigenlijk ervaar ik het precies zoals Marco het vertelde. Door de mailtjes, wat foto's, door de verhalen en ook door het lezen van Wanda's boek, had ook ik het gevoel dat ik dit gezin al langere tijd kende. Incompleet, dat wel. Maar ook van Nadine heb ik een duidelijk beeld door de manier waarop haar gezin over haar praat.

Ik heb op mijn logje weleens eerder gezegd dat het moederschap onvoorstelbaar veel plezier schenkt wat met niets te vergelijken is. En dat het tevens de grootste bron van angst is. Het begint al met de zwangerschap. Je bent eerst bang dat je die 13 weken niet door komt, dat je een miskraam krijgt. Dan streef je naar 28 weken, levensvatbaar. Daarna 37 weken, klaar voor de bevalling. De geboorte, als dat maar goed gaat. Wiegedood, hou op. Vervolgens gaan je kinderen volledig onverantwoorde acties ondernemen, zoals leren lopen. Alles opeten wat ze tegen komen. Ze gaan fietsen. Gewoon in het verkeer hè, waar andere weggebruikers ook rijden. Ze gaan naar school. 's Morgens vroeg, in het donker. Ze willen alleen naar de stad. Dat hele moederschap is één grote bron van angst. 
Als ik ze maar niet kwijt raak. Als ze maar gezond blijven. Gelukkig ook. Als, als, als.

Maar van alle horrorscenario's die je in je meest vreselijke fantasieën bedenkt, is het verhaal van Nadine er eentje die niet eens in je óp komt. Niet als je, zoals Nadine, uit een heel gewoon gezin komt. Waar men van elkaar houdt, waar geen geen drugs- of alcoholproblemen zijn. Nadine ging naar school, zat in het laatste jaar van haar HBO. Haar zus was haar beste vriendin. Ze ging elke zaterdagmiddag met haar moeder lunchen in de stad. En ze droomde ervan ooit door haar vader begeleid te worden naar het altaar. Heel gewoon.



Tot die ene dag. De dag dat haar ex-vriend daar een eind aan maakte. Een jongen die eigenlijk ook heel gewoon leek. Gewoon overkwam in ieder geval. Wel wat problemen had gekend, maar Nadine wist zeker dat ze hem met begrip, steun en liefde kon helpen. Ook nadat het uit was, wilde ze er nog voor hem zijn als hij het moeilijk had. Nadine had het uitgemaakt, was verder gegaan met haar leven. Ging weer uit met haar vriendinnen, maakte plezier, studeerde, danste, lachte. Maar haar ex kon het allemaal niet verdragen. Als hij niet gelukkig met haar kon zijn, dan niemand. En met 36 messteken maakte hij een eind aan haar leven. Niemand bedenkt zoiets. Dit is niet waar je bang voor bent als moeder. Je bent bang voor een gebroken hart. Als ze maar een leuke baan vindt. Als er maar niemand tegen haar aan rijdt op de snelweg. Je denkt niet: ik hoop niet dat de jongen waar ze zo lang een relatie mee heeft gehad, de jongen die bij ons thuis dweilt na een feestje, haar zal vermoorden. Niet jouw dochter. Niet Nadine, die in liefde dacht. Geen moord. Ben je gek, daar denk je toch niet aan. 


Maar inmiddels is het vijf jaar geleden. Vijf lange jaren en nog maar zo kort. Jacqueline is inmiddels 29. Maar haar zus Nadine zal altijd 20 blijven. 
Nadine blijft dochter, zus, vriendin. Ook al is ze er niet meer.

Belangrijkste is misschien nog wel dat Nadine een inspiratiebron blijft, bijvoorbeeld voor de Nadine Foundation. Meer over deze stichting kun je hier lezen: * klik *


De stichting helpen kun je door het boek van Wanda te kopen: 'Mam, ik bel je zo terug'.
Dat kan bijvoorbeeld hier: * klik *

Marco stond er maandag in Den Haag uitgebreid bij stil. Je kon een speld horen vallen, ieder kraakje in zijn stem horen, iedereen hield zijn adem in toen hij over Nadine vertelde en je haar prachtige foto levensgroot op het scherm zag. Dat had hij die middag spontaan besloten, waardoor ik snel nog bij Wanda een foto kon opvragen. Hij wilde dat de mensen zagen wat een mooie meid Nadine is. Wat een stralende lach. Wat een toekomst ze nog had. En wat had het een impact! Toen Marco vertelde dat Wanda, Jacques en Jacqueline er waren steeg er een warm applaus op. Speciaal voor hen zong hij Niemand Weet.
En hoe! Helaas heb ik zijn woorden over Nadine niet goed gefilmd omdat de batterij het dreigde te begeven. Ik verving hem te snel, waardoor de camera niet de kans had het filmpje op te slaan. Maar het filmpje van het liedje hebben we wel. Muzikaal komt het natuurlijk niet tot zijn recht. Maar de sfeer, de emotie, Marco's liefdevolle knuffel aan het eind, die staan er allemaal op.

Was je niet in Den Haag? Kijk dan even hieronder mee, dan was je er toch even bij...

xx N.